Report: BeNice B-a-Sis at Yasothon Part 1 เที่ยวบินแห่งความทรงจำ

Event: Report BeNice B-a-Sis at Yasothon Part 1
Date: วันเสาร์ที่ 12 พฤษภาคม 2555
Time: 06.45 – 08.30 น. /  18.30 – 20.00
Place: สนามบินสุวรรณภูมิ-สนามบินอุบลราชธานี
Clip by: tisa
Photo by: pumpui

รายงานกิจกรรมปิดท้ายปลายเดือนจ้า ตอนแรกก็คิดว่าไม่เยอะ พิมพ์ไปพิมพ์มาโอ้เยอะได้อีก ช่วงนี้สำหรับเราไม่ว่าจะเป็นกิจกรรมอะไรเราก็เก็บมาปลื้มอกปลื้มใจไปหมดล่ะ เล็กๆน้อยๆ ก็แฮปปี้มีความสุข สำหรับอีเว้นท์บีไนซ์เนี้ยก็ความประทับใจเยอะจริงๆ นี่ไม่ใช่อีเว้นท์แรกในต่างจังหวัดที่เราไปหรอกนะ ที่เคยไปออกไปนอกโซนกรุงเทพเนี้ยก็มีเกือบทุกปีนะ ปีแรก 2551 งานนั้นที่นครราชสีมา, ปีต่อมา 2552 แข่งเรลลี่กรุงเทพ-ตราด,  2553 ไกลสุดคงที่กองถ่ายละครเทพบุตรมายาฯ นครปฐม, ปี่ที่แล้ว 2554 ไกลสุดไปได้แค่ที่นครนายก ส่วนปีนี้ไปมาแล้วนั่นก็คือ “ยโสธร” ที่เห็นไปได้ไกลเนี้ย เพราะเราก็จัดอยู่ในแฟนคลับที่อาวุโสสูงนะจ๊ะ เห็นฮาๆ อย่างนี้ไม่ใช่เด็กแล้วนะ ไปไหนมาไหนเนี้ยรับผิดชอบได้อะไรแบบนี้อ่ะจ๊ะ

สำหรับช่วงนี้วินไปไหนถ้าไม่ติดอะไรเราเก็บหมดอ่ะ เป็นช่วงสะสมความสุขไว้ใช้งานยามขาดแคลนอ่ะนะ ว่าแล้วเราก็มาอ่านเรื่องราวประทับใจที่เก็บมาฝากกันดีกว่า เริ่มรายงานแรกเป็นช่วงที่สนามบิน ทั้งขาไปและขากลับเลยจ้า

FD 3320 BKK to UBP เที่ยวบินแห่งความทรงจำ

Photobucket

วันนั้นต้องตื่นแต่เช้าเพราะว่าเครื่องออกตั้งแต่ 7.25 น. เราก็เลยไปสนามบินแต่เช้ากลัวตกเครื่อง Print Boarding Pass ไปเสร็จสรรพระหว่างนั่งรอขึ้นเครื่องก็ทวีตหาวินซะหน่อยดีกว่า ตามแผนเราตั้งใจจะไปรอที่อุบลไปเที่ยวเล่นกับน้องสาก่อนแล้วค่อยแวะมารอรับวินที่สนามบินช่วงสายๆ แล้วค่อยไปอีเว้นท์ยโสธรกัน อันนี้ที่นัดกับน้องสาไว้ ช่วงที่นั่งรออยู่บนเครื่องเราก็นั่งมองผ่านหน้าต่าง ดูผู้โดยสารล็อตที่สองที่รถบัสเพิ่งมาส่ง ผู้ชายคนนั้นคุ้นๆ นะกรี๊ดเลยค่ะ ธาวิน!!!! ไม่อยากจะเชื่อเลยเรากำลังจะได้บินเที่ยวเดียวกับวินเหรอะนี้ย อ๊ากกกกทำไงดีทำตัวไม่ถูกเลย ตื่นเต้นมากเลยนะแต่ไม่กล้าแสดงออก เราไม่รู้มาก่อนว่าวินจะไปเที่ยวเช้า คิดว่าไปเที่ยวสาย เธอก็นั่งบิดไปบิดมาอยู่นั่นแหละ ยิ้มซะเมื่อยแก้มเริ่มต้นได้เลิศอย่างนี้วันนี้คงแฮปปี้สุดๆ แน่นอน

ตอนนั้นก็นั่งแปะหน้าต่างเครื่องบินดูธาวินเดินขึ้นเครื่อง ตอนนี้ข้างๆ เราว่างหนึ่งที่แล้วก็มีผู้หญิงอีกคนนั่งอยู่แล้ว ดังนั้นไม่ใช่ตรงนี้แน่ ตรงข้ามก็มีคนนั่งอยู่แล้ว ข้างหลังซ้ายขวาก็มีแล้ว โอ้ยวินจะนั่งตรงไหนลุ้นซิลุ้น แล้วพี่อ๋ากับวินก็เดินผ่านเราไป เราคงตัวเล็กมากไม่มีใครมองเห็นเราเลยอ่ะ ^  ^’ ก็มีเรียกพี่อ๋าไปเบาๆ ก็ไม่ได้ยิน แล้วก็มองตามไปนั่งตรงไหนหนอ โห้ยแจ๊คพ็อตวินนั่งถัดจากเราไปแถวเดียวเอง แถวที่วินนั่งมีชาวต่างชาตินั่งปิดริมทางเดิน โหยอยากจะไปเสนอที่นั่งดีๆ ไม่มีใครเบียดให้จริงๆ คิ คิ

เช้านั้นวินใส่เสื้อคอวีสีเทา สะพายกระเป๋าเป้คู่ใจ ใส่แว่นดำ นุ่งกางเกงยีนส์ ชุดเหมือนตอนไปเปาเลาเลยนี่คงจะเป็นชุดเดินทาง ฮุ ฮุ เพราะนั่งห่างกันแค่แถวเดียวเราก็เลยจะได้ยินเสียงวินกับพี่อ๋าบ้าง มีแอบมองไปตามซอกเก้าอี้ที่นั่งดูว่าทำไรอยู่ หลับไปแล้วหรือยัง แต่ก็กลัวหันมาเจอนะ แต่เราไม่ผิดนะเราซื้อตั๋วก่อน แล้วของวินเนี้ยเข้าใจว่าทางลูกค้าเขาเตรียมไว้ให้ ถือเป็นความโชคดีของเราเลยล่ะ นั่งไปก็ลุ้นว่าธาวินจะสั่งอะไรไหม จะซื้อของที่ระลึกป่่าว ก็คงไม่หรอกแต่เราอยากได้ยินเสียงอ่ะ ในใจก็คิดน้องสาจะมารับที่สนามบินไหมนะ ถ้ามาก็ได้เจอวินด้วย เครื่องลงที่อุบลแล้วเราก็แบบเมื่อไรวินกับพี่อ๋าลุกเนี้ย ตามอุปนิสัยแล้วนั้นเราว่าวินต้องลงแบบปิดท้ายแน่นอน เมื่อไม่มีวี่แวว ว่าแล้วเราลุกหนีไปก่อนดีกว่า

ลุกขึ้นมาแล้วก็หันไปทักพี่อ๋า ก็อยู่ไกลกันก็ทักตรงที่นั่งเรานั่นแหละ ไม่ได้ทักวินก่อนเราก็ไม่กล้าอ่ะ เพราะว่าถ้าเราทักว่าวินคนก็จะหันมาใช่ป่ะ ดังนั้งทักพี่อ๋าดีกว่าแล้วบอกว่าแล้วเจอกันนะ แล้วเธอก็เดินลิ่วลงไปเลย ตรงนั้นยังไม่มีสัญญาณมือถือ ก็อยากจะโทรบอกสาให้มาด่วน ต้องเดินเข้ามาในอาคารสนามบินถึงสามารถโทรได้ เปิดเครื่องปั๊บโทรเลยสามาด่วนพี่ถึงแล้ววินมาเที่่ยวเดียวกันด้วย ตอนนี้เราได้กระจายความตื่นเต้นไปให้น้องสาบ้าง ฮา ฮา สาก็คงตื่นเต้นไม่แพ้เราหรอก เราออกมารออยู่ข้างนอก ก็สงสัยทำไมวินไม่ออกมายืนรออะไรอยู่นะ แล้วก็ถึงบางอ้อเพราะว่าวินมีกระเป๋าอีกใบนี่เอง เห็นแล้วรู้เลยล่ะว่ากระเป่าใบนี้ของธาวินแน่นอนมีติดสติกเกอร์ Scubajam ด้วย วินกับพี่อ๋าออกมาเราก็ทักทายด้วยรอยยิ้มกันไป ถนัดสุดแล้ววิธีนี้ก็ได้คุยกันนิดหน่อยแบบเบลอๆ วินรอรถที่โรงแรมมารับ เราก็บอกว่าเรารอน้องสา สาอยู่ที่นี่วินเคยเจอเล้ว เดี๋ยวจะตามไปที่โน่นด้วยกัน ไม่คิดว่าจะมาเที่ยวเดียวกันผิดแผนหมดเลย ตั้งใจว่าจะมารอรับกันที่นี่ เราก็ไม่กล้าขอถ่ายรูปมันตื่นเต้นอ่ะ แล้วเก็บบันทึกภาพด้วยสองตาแทนละกันนะ ระหว่างที่เรายืนคุยกับวินพี่อ๋าก็โทรเช็ครถที่จะมารับ แบบอยู่ไหนเนี้ย แล้วก็ฮามากเพราะมันคือคันที่จอดอยู่ตรงหน้าพี่อ๋านั่นแหละ แล้วเราก็มารอน้องสาอยู่ด้านใน จะไปยืนรอส่งขึ้นรถก็ไงอยู่ กลัววิ่งตามเฮอ เฮอ ก็เข้ามาแอบดูอยู่ข้างในต่อ เฮอ เฮอ

แล้วสักพักวินก็ขึ้นรถตู้ออกจากสนามบินไป ตอนนั้นก็โทรหาน้องสาแบบวินไปแล้วอ่ะ น้องสาก็เลยอดเจอวินที่สนามบินเลยวันนั้นสามาลุคสาวน้อยผมสั้นมาเลยนะ มีแอบเคืองเราว่าไมไม่โทรมาบอกตั้งแต่กรุงเทพว่ามาเที่ยวเดียวกัน อ่ะก็คิดว่าสาน่าจะมารับพี่ปุ้ยนี่นา ไม่ได้ขึ้นเครื่องบ่อยๆ ก็ทำตามกฏเคร่งครัดให้ปิดเครื่องก็ปิดอ่ะนะ แล้วสองสาวก็เปลี่ยนแผน ออกเดินทางจากสนามบินอุบลมุ่งหน้าสู่ยโสธรกันจ้า…. นี่ก็เป็นความประทับใจแรกจากสนามบินในช่วงเช้า เว้นช่วงอีเว้นท์ไปก่อนมาเก็บอีกความประทับใจจากสนามบินในช่วงค่ำขากลับกรุงเทพกันต่อเลยจ้า

ฉลองครบรอบการเจอกันครบหนึ่งปี เรากับน้องสา ณ สนามบินอุบล

…เรากับน้องสากลับมาที่สนามบินอุบลทันทีหลังจากอีเว้นท์ที่ยโสธรจบ ก็เย็นเลยระหว่างเดินทางออกมาจากที่โน่นฝนตกเป็นช่วงๆ ฟ้าร้อง ฟ้าผ่าเป็นระยะ ทำเอาต้องปิดมือถือไปตามๆ กัน มาถึงก็หิวกันจัด เดินสำรวจสนามบินกัน หาอะไรอร่อยร้อนๆ ทานกันดีกว่า ร้านต้องทำเลดีด้วยนะ ต้องมองเห็นรถที่วิ่งเข้ามาด้วย นั่งทานไปก็รอดูรถตู้คันที่วินขึ้นว่าเมื่อไรจะมา เรานะจำรถไม่ได้หรอกแต่น้องสาจำได้แม่นเลย วันนั้นลูกค้าพาวินไปเลี้ยงข้าวต่อหลังจากอีเว้นท์เลิก เราก็เลยมารอก่อนที่สนามบิน ขากลับเนี้ยเรากลับคนละเที่ยวบินกับวินแล้วล่ะ เรามาจากสุวรรณภูมิ แต่กลับดอนเมือง ส่วนวินกับพี่อ๋ากลับพร้อมกับลูกค้า เครื่องลงที่สุวรรณภูมิ แล้วเครื่องเราออกก่อนด้วยก็เลยลุ้นว่าเมื่อไรวินจะมาเสียที ก็คุยกับน้องสาว่าถ้าวินมานะคิดว่าวินตั้องนั่งในจุดที่มีคนน้อยที่สุด ก็เดาว่าน่าจะเป็นร้านกาแฟที่อยู่ด้านซ้ายในสุดฝั่งขาออก

Photobucket

แล้วเวลาที่รอคอยก็มาถึง สาจำรถได้แม่นยำจริงๆ ก็เห็นวินลงจากรถตู้มา พร้อมกับขนข้าวของมายัดลงกระเป๋าเพิ่มเติม คิดว่าน่าจะเป็นพวกของฝากของที่ระลึกอะไรแบบนี้อ่ะนะ แล้วก็ไปยืนรอที่ประตูดีกว่า ทำตัวเป็นนพนักงานสนามบินฮุ ฮุ แล้วซีนสุดฮาก็มาถึง คุณอ๋าเอาเจ้าหมอนสามเหลียมใบโตที่ได้มาเป็นที่ระลึกฟาดไปที่วินหนึ่งเสียงดังเชียวล่ะ แล้วก็หัวเราะกันใหญ่ เราก็ยืนฮาอยู่กับน้องสา แบบท่าทางจะอารมณ์ดี เข้ามาก็เจอเราสองคนยืนยิ้มแป้น มีทีมงานบีไนซ์เข้ามาพร้อมๆ กันด้วยก็คงจะคุ้นหน้าล่ะ สองคนนี้หน้าเวทีตลอด แฟนคลับธาวินเองอยู่ทุกที่ที่มีวิน ฮุ ฮุ ไม่ได้บอกออกไปหรอกนะคิดในใจ

แล้วก็มีได้คุยกับวินก็แซวว่าเนี้ยไปทำน้องที่เล่นกิจกรรมร้องให้เลยนะ วินก็บอกให้ฟังดัวยล่ะว่าเพราะอะไรถึงเลือกน้องคนนั้น โห้มีหลักมีเกณฑ์ในการคัดเลือกด้วยนะ ระหว่างนั้นก็เดินไปด้วยเตรียมไปเช็คอิน ก็บอกว่าเนี้ยเมื่อกี้เห็นด้วยนะ ที่เอาหมอนฝาดกันอ่ะแล้วเราก็ฮาไป สักพักแล้วเราก็นึกขึ้นได้ เรายังไม่ได้ทำอะไรบางอย่าง ยังเช็คอินไม่ได้คือเรามีผลิตภัณฑ์บีไนซ์ที่ซื้อเพื่อที่จะได้ร่วมกิจกรรมเมื่อช่วงบ่ายมาหลายขวด ก็อยากจะเอาอันนี้ละเป็นที่ระลึกไปฝากแต่ละคน ก็เลยต้องขอให้วินเซ็นให้หน่อยเรียกว่าลงอาคม คือแล้วผลิตภัณฑ์ครีมอาบน้ำก็จะไม่ได้มีไว้อาบแต่มีไว้เก็บแทน ฮุ ฮุ เราก็เลยต้องยกเลิกการเช็คอินไปรอขอให้วินเซ็นให้ก่อน พอหันกลับไปก็เจอการล้างแค้นจากธาวิน ฝาดเจ้าหมอนสามเหลี่ยมใบโตกลับไปที่พี่อ๋า ป๊าบ!!!! เสียงดังมิใช่น้อย โดนพี่อ๋าเอ็ดเลย ฮา ฮา ฮาดีอ่ะปกติไม่เคยเห็นเล่นกัน เห็นแบบทำงานกันจริงจัง วันนั้นก็เลยได้ภาพประทับใจแบบใหม่

Photobucket

วินเช็คอินเสร็จแล้วเราก็ขอให้เซ็นให้หน่อย วินก็ถามล่ะเอาไปทำไม เอาไปฝากพี่เชน ไปฝากน้องมุก เราก็จะชอบอะไรแบบเนี้ยอ่ะนะ ถ้ามีอะไรที่จะเก็บเป็นความทรงจำได้ก็จะเก็บมาฝากกัน แล้วอีกส่วนก็ให้น้องสาไว้เป็นที่ระลึกเช่นกัน ก็มีเก็บภาพเป็นที่ระลึกให้น้องสาด้วย เจอกันหลายรอบแต่ถ่ายคู่เนี้ยสาเคยไปสองครั้งเอง วันนั้นเป็นการเริ่มต้นปีที่สองของการเจอกันระหว่างเรากับน้องสา คือเราเจอน้องสาครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม 2554 เป็นอีเว้นท์วินที่เดอะมอลล์บางกะปิ มันช่างลงตัวจริงๆที่ได้มาเจอกันอีกครั้งเหมือนเป็นการฉลองการเจอกันครบหนึ่งปีเลย ก็เลยขอเก็บภาพไว้เป็นที่ระลึกบ้าง ช่วงแรกที่เริ่มเก็บภาพเนี้ยก็ยังไม่มีคนเท่าไร สักพักก็จะเริ่มจำได้แล้วล่ะ ก็เริ่มมีขอถ่ายรูปกันแล้วคนก็เริ่มเยอะขึ้น เยอะขึ้นอีก เริ่มไม่ใช่รูปคู่แล้วล่ะกลายเป็นรูปหมู่ไปแล้ว

Photobucket

Photobucket
หลังจากเก็บภาพกับแฟนๆที่สนามบินเสร็จวินก็ขอตัวไปเดินไปโซนฝั่งซ้ายอ่ะคนเยอะ ย้ายไปฝั่งขวาก็ได้ยืนคุยกันต่อในอีกฝั่งนึงของสนามบิน สักพักสไตล์ธาวินเขาล่ะ ตามหาโซนคนน้อย สถานที่ลี้ลับของสามบินหลังจากเดินสำรวจไปรอบสนามบินแล้ว สุดท้ายก็ไปจบในโซนที่คนน้อยสุดๆ เพราะมันคือโซนผู้โดยสารขาเข้าซึ่งตอนนี้ปลอดผู้คน อยู่ในมุมร้านกาแฟที่แบบเข้าไปได้คนเดียวด้วยนะ มันคือมุมที่เราแอบดูจากด้านในสนามบินเมื่อตอนเช้าเลยอ่ะ  เราต้องเตรียมขึ้นเครื่องแล้วก็เลยแวะไปบ๊าย บ๊าย วินก่อนวินก็มีอวยพรให้ร้านน้องสามมีลูกค้าเยอะๆ (ใช่ไหมนะสามาแก้ให้ทีนะถูกหรือเปล่า) เราก็ขอตัวไปพร้อมกันเลยไว้เจอกันที่กรุงเทพนะ เครื่องเราขึ้นก่อนก็เลยต้องไปเตรียมตัวก่อนล่ะ โห้ยไม่อยากจะไปก่อนเลยน้า รู้งี้สายการบินเดียวทั้งไปและกลับเลยก็ดี วินก็ถามเหมือนกันล่ะว่าทำไมกลับคนละสายการบินกับขามา ใกล้กว่าเหรอ ระยะทางก็พอกันล่ะประมาณ 15 กิโลเมตรเท่ากันเลย แต่เลือกอันนี้โปรดีกว่า เฮอ เฮอ ก่อนกลับก็บอกวินไปอีกรอบ อีเว้นท์สงขลาพี่เชนไปนะจ๊ะ

Photobucket
เราเข้าไปนั่งรอโซนด้านในโห้ยทำไมคนเยอะงี้ คือยังไม่มีเครื่องออกเลย คนก็มากองกันแน่นเอียด แล้วก็มีประกาศว่าสายการบินที่วินจะขึ้นกลับมาถึงแล้ว เฮอ เฮอ แล้วก็ได้เจอกันอีกรอบในห้องผู้โดยสารขาออก ก็อยากจะทวีตบอกเหมือนกันละว่าอย่าเพิ่งเข้ามาห้องนี้คนเยอะมาก เป็นไงละมาแล้วก็ไม่มีที่นั่ง ระหว่างพี่อ๋าหาที่นั่ง วินก็เดินมาทัก “เครื่องดีเลย์เหรอครับ” ใช่แล้วตอนนี้ดีเลย์อีกก็ดีนะ ฮุ ฮุ ก็อยากจะให้ที่นั่งข้างๆ ว่างสองที่จริงๆ เลยจะได้ชวนมานั่งด้วยกัน แต่ไม่ทันแระเครื่องเราก็จะออกแล้ว ก็เลยต้องขอลาไปก่อน พร้อมกับทวีตข้อความส่งท้ายเจอกันที่กรุงเทพ ปิดท้าย ยิ้ม ยิ้ม ของข้อความนั้นก็ได้มาจากเพลงบนเครื่องบินนั่นล่ะ เฮอ เฮอ สนามบินกับความทรงจำครั้งหนึ่งของเรา จบแล้วจ้ายาวจริงๆ เขียนมาหลายวันแล้วเนี้ยเพิ่งเสร็จ ใครรออ่านก็ขอบคุณนะ ใครไม่ได้รอก็ไม่รู้ล่ะต้องอ่าน ฮุ ฮุ

ปล.เพราะว่ามันย๊าว ยาว นี่ล่ะเลยต้องรอให้ปิดเทอมถึงจะเหมาะกับการเขียน คิดถึงแล้วก็ ยิ้ม ยิ้ม

4 Responses to “Report: BeNice B-a-Sis at Yasothon Part 1 เที่ยวบินแห่งความทรงจำ”

  1. season_chen Says:

    โห……. เกือบคิดว่า Blogger จะไม่เอา Report มาให้อ่านกันแล้วนะเนี่ย ?

    หายไปซะนานเลย เกือบจะครบเดือนแล้วอ่ะ 5555555+

    เล่นเอาชื่อเรากะน้องมุกมาอ้างให้วินเซ็นต์ชื่อลงอาคมในขวดผลิตภัณฑ์ซะด้วย

    แต่ว่ายังไม่ได้รับของขลังที่ลงอาคมชิ้นนั้นเลย

    ส่วน event @ สงขลา เราจะพยายามไม่ตื่นเต้นนะ รูปจะได้ไม่เบลอ

    หวังว่าเราคงไม่มีอาการ Tawin Attract จนมือไม้สั่นถ่ายรูปเบลอนะ

    กลัวว่าเดินทางไปไกลแล้วจะไม่ๆด้รูปดีๆ มาฝากกัน

  2. pumpui Says:

    อืม… รีพอร์ตมันยาวไง เดี๋ยวเขียนบรรยายหมดแล้วที่สงขลาจะไม่ตื่นเต้น กั๊กไว้ก่อนดีกว่า

    วันนี้มันมีหลายขวดวินก็คงสงสัยทำไมมีเยอะ ก็มันต้องซื้อให้ครบวงเงินถึงจะได้ถ่ายรูปนะ

    ไม่ได้เซ็นทุกขวดนะ เซ็นเท่าจำนวนประชากร

    เราก็ขอสำหรับเรากับของน้องสานี่แหละ แล้วก็ขอเผื่อเชนกับน้องมุกไงเป็นของฝากจากยโสธร

    ก็มีเผื่อจอยด้วยแต่จอยหายไปไหนเนี้ยช่วงนี้ไม่เจอ

    ยังไม่ได้ให้เพราะวันก่อนที่เจอกันลืมหยิบไป เพิ่งเจอกันครั้งเดียวเอง เดี๋ยววันพุธนี้เจอกันจะเอาไปฝาก

    ส่วนของน้องมุกเนี้ยวันไหนได้ขึ้นไปเยี่ยมหลานที่ขอนแก่นคงได้แวะเอาไปให้ล่ะ

    ปล.อยากได้เร็วน้องมุกต้องแจ้งที่อยู่มานะจ๊ะ ป้าไม่รู้จะส่งไปที่ไหนนะ

  3. kaimook Says:

    โหยยยย สุดยอดดด
    ถ้ามุกเป็นพี่ปุ้ยคงสั่นอ่ะ แบบไปคนเดียวแล้วบังเอิญเจอไรงี้55
    เป็นวันที่ไม่มีวันลืมเลยสินะเนี่ยย ความบังเอิญ..

    ขอบคุณสำหรับครีมอาบน้ำนะค้าา มุกไม่รีบๆ ขึ้นมาเมื่อไหร่ค่อยเอามาให้ห็ได้ค่าา(;

  4. pumpui Says:

    เวลาที่เจอแบบบังเอิญเจอเนี้ยมันจะตื่นเต้นกว่าปกตินะ
    ยิ่งไปคนเดียวด้วยนะทำอะไรไม่ถูกเลย ได้แต่นั่งยิ้มดีใจไป

    สำหรับของฝากเนี้ยเดี๋ยวจะหาโอกาสแวะไปส่งให้ถึงมือนะจ๊ะ
    ยังไม่สามารถระบุวันได้ว่าเมื่อไร แต่อาจจะเป็นมุกแวะมากรุงเทพก็ได้นะ
    ใครจะรู้ฮุ ฮุ ต้องติดตามกันต่อไป ^____^


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 25 other followers